Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Pierzenie jest naturalnym procesem wymiany piór u ptaków. Polega na zastępowaniu, często już zużytych piór na nowe, dzięki czemu ptaki mogą w sprawny sposób wznosić się w powietrze. U większości gatunków zbiega się on okresem lęgowym i poprzedza okres wędrówki, nie wiąże się w utratą zdolności do lotu. Część gatunków odbywa pierzenie dopiero na zimowiskach, jedynie częściowo wypierzając się w Polsce (np. kukułka, rybitwy). Są też grupy ptaków np. blaszkodziobe, alkowate, żurawiowe, które wypierzają cały komplet lotek jednocześnie. Dopiero po okresie kilku tygodni mogą ponownie wznieść się w powietrze. Warto dodać, że szczególnie u dużych ptaków proces ten nie musi odbywać się rokrocznie (np. żuraw pierzy się co 2-4 lata). Pióra pokrywają ciało ptaka, stanowią także powierzchnie lotną (lotki), czy zabezpieczają przed zimnem i wilgocią.

 

Wypierzone pióra, szczególnie większe konturowe – lotki i sterówki mogą być ciekawym materiałem kolekcjonerskim, mającym dużą wartość naukową. Zbierane komplety lotek i sterówek – są ciekawym materiałem badawczym np. w przypadku określenia składu pokarmowego ptaków szponiastych znajomość rozpoznawania ptasich piór ofiar może być niezwykle przydatna. Również w tej grupie ptaków pióra mają często bardzo charakterystyczne wzory, dzięki czemu nieraz można identyfikować poszczególne osobniki na przestrzeni lat. Znajdowanie piór w terenie jest niezbitym dowodem na obecność gatunków, dlatego może mieć wpływ na zwiększenie wykrywalności poszczególnych gatunków, przyczyniając się potem do ich ochrony (np. poprzez tworzenie stref ochronnych).


Fot. Lotka i sterówka myszołowa


Fot. Sterówka bielika

Obecnie każdy może zbierać pióra gatunków chronionych, jak informuje Rozporządzenie Ministra Środowiska dnia 12 października 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt.


Fot. Lotki dzięcioła dużego

Brudne pióra można myć ciepłą wodą z mydłem. Swój pierwotny kształt pióro odzyska po krótkim przytrzymaniu nad parą wodną, jest to również szybka metoda dezynfekcji.  Dobrze jest zabezpieczać swoją kolekcję przed nieproszonymi owadami (np. molami często zjadają pióra), przechowując wewnątrz szczelnie zamkniętych woreczków strunowych.

W przypadku piór zdumiewa często ich barwa, kształt, czy nawet struktura. Najbardziej zewnętrzne lotki pierwszorzędowe sów (1 lub więcej, w zależności od gatunku) mają dodatkowy grzebyk, który pomaga w wyciszaniu powstających szumów podczas lotu.

 


Fot. Pióro sowy uszatki

Jedne z najciekawszych piór noszą jemiołuszki Bombycilla garrulus. Na końcach lotek drugorzędowych widać czerwone płytki, których barwa pochodzi od zawartych w nich karotenoidów, barwników pobieranych w pokarmie roślinnym.


Fot. Pióra jemiołuszek