Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Zając szarak Lepus europaeus

Zając szarak występuje na otwartych terenach, obszernych przestrzeniach łąk i pól uprawnych, dostosował się do życia w małych poprzecinanych polami obszarów leśnych.

 

Krótki ogon zająca (tzw. omyk) z wierzchu jest czarny, a od spodu biały. Reszta ciała pokryta jest szarawo– rdzawą sierścią. Długie uszy zająca nazywamy słuchami, a nogi - skokami.

Zając lubi otwarte przestrzenie: łąki, pola uprawne. Szczególnie ruchliwy jest o zmierzchu, aż do zapadnięcia pełnych ciemności i rankiem do wschodu słońca, dość często spotyka się go również w dzień.

Zając szarak śpi w pozycji siedzącej z zamkniętymi oczyma. Lubi wygrzewać się w słońcu i kąpać w piasku, bardzo też dba o higienę: wylizuje uszy i przednie łapki, którymi czyści głowę a na końcu całe ciało.

Zając ma doskonale rozwinięty zmysł słuchu, węchu, dotyku, smaku, wzrok niezbyt ostry i służy głównie do rejestrowania ruchu niż do rozpoznawania obiektów nieruchomych.

Dobrze pływa czasami nawet bez przymusu. Porusza się skokami; kończyny tylne stawia przed przednimi.

Zająć żyje głównie w pojedynkę i jest bardzo przywiązany do swego terenu.

Pożywieniem zająca jest pokarm roślinny. W lecie zjada zielone części roślin: trawy, zioła, koniczynę, warzywa, korzenie oraz grzyby, żołędzie, orzeszki bukowe i jagody. Zimą zając zajada cienkie gałązki, pączki, pędy żarnowca i korę młodych drzew szczególnie: klonów, wiązów, głogów, wierzb czy drzewek owocowych.

Rzadko pije wodę, najczęściej zadowala się rosą.

Człowiek może polować na szaraki, ale poza okresem ochronnym.

Ciekawostki:

  • zając żyje 7-8 lat
  • w Polsce jest wszędzie pospolity
  • w ucieczce osiąga prędkość 55-70 km na godzinę
  • robi skoki długości 2,5 m i stosuje uniki
  • zające nękają różne choroby, pasożyty wewnętrzne (nicienie i płazińce) oraz zewnętrzne (kleszcze, wszy i pchły zajęcze)
  • w tradycji zając jest synonimem tchórza (tchórzliwy jak zając, zajęcze serce), ale zarazem jednym z symboli świąt wielkanocnych.
  • obecnie zajęcy jest w Polsce bardzo mało. Przyczyną zmniejszenia się ich liczebności mogą być choroby, ale też duża liczebność lisów, które polują na młode zające.