Strona wykorzystuje pliki cookies, jeśli wyrażasz zgodę na używanie cookies, zostaną one zapisane w pamięci twojej przeglądarki. W przypadku nie wyrażenia zgody nie jesteśmy w stanie zagwarantować pełnej funkcjonalności strony!

Rośliny inwazyjne

Od chwili ustanowienia się życia na Ziemi organizmy żywe przemieszczały się. Dążyły do opanowania siedlisk dla nich odpowiednich. Granicą dla ich wędrówek były naturalne przeszkody (pasma górskie, wielkie zbiorniki wodne) lub niesprzyjające warunki klimatyczne (strefy suche, deszczowe, ciepłe, zimne). Z chwilą opanowania przez człowieka techniki dalekich podróży rozpoczął się etap planowanego przemieszczania roślin i zwierząt w skali świata. Przy okazji przez nieuwagę, przypadkowo lub w wyniku nieprzemyślanych decyzji dochodziło do zawlekania gatunków do nowych dla nich obszarów. Pojawiła się nowa kategoria gatunków - gatunek obcy, czyli występujący poza swoim naturalnym zasięgiem i posiadający zdolność przeżycia w nowym miejscu. Wiele roślin i zwierząt po dostaniu się w odległe regiony ginie, gdyż są nieprzystosowane do warunków w nich panujących. Część przeżywa, a niektóre stają się gatunkami inwazyjnymi. Są nimi te, które intensywnie zasiedlają coraz nowe tereny i siedliska, wypierają gatunki rodzime, stwarzają problemy gospodarcze i w konsekwencji wydatkowane są znaczne środki, aby powstrzymać ich ekspansję. Przyjmuje się, że spośród 100 % gatunków obcych, które dotarły na nowe dla siebie obszary, 10 % tworzy stabilne populacje, a 1 % może stać się rośliną inwazyjną.

 

Warunkiem ograniczania możliwości rozprzestrzeniania się roślin inwazyjnych jest nasze rozsądne zachowanie. Zwłaszcza w przypadku pozbywania się niepotrzebnych okazów obcego pochodzenia. Wiele inwazji miało swój początek z miejsc gromadzenia odpadków. Tam dokonywała się selekcja na te osobniki, które w nowych warunkach ginęły bez opieki i na te, które okazały się przystosowane do nowego środowiska i regionu geograficznego. Stąd uprawiając gatunki obce nie należy stwarzać im możliwości rozpowszechnienia się poza ogród.

Pomocne w tym względzie są Dobrowolne Kodeksy Dobrych Praktyk kierowane do: architektów krajobrazu, ogrodników, szkółkarzy, pracowników ogrodów botanicznych.

Zalecają one:

  • zaniechania uprawy roślin stwarzających zagrożenie,
  • unikania stosowania inwazyjnych i obcych roślin w publicznych nasadzeniach na dużą skalę,
  • stosowanie roślin zastępczych dla roślin inwazyjnych,
  • stopniowe eliminowanie roślin, które uznano za obce gatunki inwazyjne,
  • staranne usuwanie odpadów roślinnych,
  • uwzględniania wzrostu zagrożeń ze strony inwazyjnych gatunków obcych na skutek zmian globalnych polegających na coraz łatwiejszym przepływie towarów między oddalonymi regionami.